27 september 2011
Afgelopen zaterdag stond de wedstrijd op het programma tegen de dames van GTTC Groesbeek. Dit was een thuiswedstrijd van Flash in de zaal van Unicum in Geldrop. Het klinkt even gek, een Flash "thuiswedstrijd" bij Unicum. Het is niet zoals bij het voetbal dat een stadion is ingezakt, of voetbalrellen, nee, het is meer zoiets als "Flash on tour".
Nou ja, eigenlijk ook niet echt. Ik probeer het even snel uit te leggen. Zoals jullie misschien al weten bestaat ons sterrenteam uit sterren van verschillende verenigingen. Onze trouwe dame die al een tijdje samenspeelt met de meiden van Flash is onze goedlachse en altijd vrolijke Jorien van de vereniging "De Meppers" uit Heeze. Wellicht bekend uit mijn eerdere verhalen.
Dan hebben we Elselieke, een ogenschijnlijke rustige en verlegen meid van TTV Unicum uit Geldrop. Maar stiekem is ze alles behalve rustig en verlegen achter de tafel, want daar gaan de remmen er vanaf en vliegen de ballen om je oren. Iets waar mijn teamgenoot en onze penningmeester Mart alles over kan vertellen.
En dan de dames van Flash, namelijk Renée, een vaste vrolijke waarde in het team en onze 2 reserve kanonnen Anisa en Paula. U zeker wel bekend binnen de vereniging.
Qua locatie hebben we eigenlijk altijd afgewisseld tussen "Flash" en "De Meppers" en nu was de zaal van Unicum aan de beurt voor het dames spektakel.
Ok, de wedstrijd, daar kwamen we voor. Ik werd opgehaald door Renée en haar moeder om naar Geldrop te gaan. De dag begon al goed, warm en zonnig, bijna zonde om een van deze laatste mooie dagen van het jaar in een koude zaal door te brengen.
Enigszins verward kwam ik al de zaal binnen wandelen en zag een groepje dames staan waarvan ik dacht dat ze onze tegenstanders waren. Dus ik liep eigenlijk al meteen op een gênant moment af, want deze dames bleken lid te zijn van de gezelligste vereniging van Brabant aldus hen, namelijk Veldhoven. Zonder die gedachte af te breken heb ik ze succes gewenst en droop ik af richting de bank,....misschien toch maar eens naar de opticien gaan denk ik.
Groesbeek, een bekend team voor mij qua spelers uit mijn coach verleden. En die zagen er pittig uit, alsook de coach Erwin. Hij heeft ooit tegen Jongens 1 gespeeld in de Landelijke competitie en herinnerde zich eigenlijk alleen zijn grote kwelgeest Olaf Peeters nog. Een vreemde manier van de groetjes doen, maar bij deze Olaf haha.
De tegenstanders hadden net als wij even onze twijfels bij de zaal. De glimmende vloer, de glimmende tafel in combinatie met het licht was even zoeken.
Nadat we de tafel eindelijk goed afgesteld hadden zodat we niet te veel hinder hadden van de spiegeling van het licht konden we beginnen.
Je hebt wel eens van die dagen waarop je vind dat je meer verdiend, dat er meer inzit dan je krijgt. Nou dit was weer zo'n dag. De eerste 2 wedstrijden gingen nipt verloren in 5 games. Elselieke en Jorien gingen goed van start en hebben goed staan spelen. Helaas kwamen ze net te kort.
De 3e wedstrijd was voor Renée die een erg gedreven indruk maakte, maar tijdens de wedstrijd al een beetje behouden begon te spelen. Normaalgesproken heeft ze er aardig tempo inzitten met de nodige gevaarlijke ballen, maar die verdwenen een beetje richting het einde.
Toen de dubbel gespeeld moest worden wilde ze eigenlijk ook liever niet mee doen. Gelukkig hebben we 3 fanatieke spelers in het team zitten dus gingen Jorien en Elselieke het veld in. De dubbel zag er goed uit en er zaten hele fraaie punten tussen, maar ook deze ging nipt verloren.
En tja, de oplettende lezer zal het al hebben voelen aankomen, Renée bleek te kampen met een blessure aan haar hamstring. Deze was aardig opgezwollen en zorgde ervoor dat ze niet echt goed kon lopen, laat staan spelen. Het zijn dus niet alleen de miljoenenboys op het voetbalveld die zoiets kunnen hebben, ook de Divisie dames van Flash.
Ondanks dat ze toch graag wilde spelen hebben we als team geen moment getwijfeld en na overleg met de ouders is ze naar het Sint Anna gegaan voor een controle. Het ergste was voor Renée denk ik niet eens dat ze naar het St Anna moest, maar dat ze moest opgeven in de wedstrijd. Een woord wat ze volgens mij niet echt kent of vaak in de mond neemt.
Het is achteraf maar goed ook dat we dat gedaan hebben.
Het vertrek van de teamgenoot heeft de overige 2 dames wel extra scherp gezet. Jorien ging een stuk feller spelen en speelde een van haar mooiste wedstrijden die ik ooit heb gezien. Ik wist al wel dat ze sinds de laatste keer dat ik haar mocht coachen vooruit was gegaan, maar dat kwam er nu mooi uit. Tegen een speelster die eigenlijk een stuk beter was dan haar trok ze zich aan haar op. Ze ging stug door in haar spel met rustig en goed geplaatste ballen. En dan die smash erachteraan, nondeju, ga maar even aan de kant want anders gaat het pijn doen zou ik als coach gezegd hebben tegen de tegenstander. Ja, goed gedaan meid!
En Elselieke deed er ook een schepje bovenop. Zij speelde vorige week al erg goed, maar waren de aanvallen nog een klein beetje te agressief. Nu waren ze precies goed en beheerst. Wat kan die dame aanvallen zeg. Wegleggen, opzetten en dan afronden met een spinbal of smash. Natuurlijk gingen ze soms wat harder, en natuurlijk zag je d'r soms op haar tong bijten als die bal nóg harder moest. Maar wat waren ze goed! Yep, dit is wel iets wat je moet doorzetten dame. Gewoon doen en niet nadenken over andere dingen tijdens de wedstrijd. Dat komt daarna wel weer.
Tja, en dan is de wedstrijd snel afgelopen ineens als er een speler weg is. Helaas hebben we verloren met 7-3. Maar houd hier nog even rekening met 2 verloren punten door de blessure van Renée, én de 2 5-gamers in het begin die net zo goed voor ons hadden kunnen zijn, is het eigenlijk nog niet zo slecht. Nee, het is een kwestie van tijd voordat deze Flash trein op gang gaat komen en dan komen de punten ook vanzelf.
Na afloop toen we wat wilden gaan drinken aan de bar kwam Renée alweer terug van de controle. Gelukkig lijkt het mee te vallen, een klein scheurtje in de spier. Iets wat met rust de komende weken weer gaat genezen.
Ik wil ook de supporters nog even bedanken die zijn komen kijken naar de dames. Jeroen, onze voorzitter, was op fiets naar Geldrop gekomen om de meiden aan te moedigen.
En natuurlijk Guus en zijn moeder Ute. Deze kleine jongen lijkt al helemaal fan te zijn van de dames haha.
Tot de volgende keer allemaal. Dan gaan weer naar het zuiden van het land, namelijk naar Destatec in Swalmen.
Groetjes,
Wim den Hollander
Coach
