22 september 2011
De competitie is weer begonnen na een lange zomer doorbijten op het terras en strand.
De meiden, nou ja, dames eigenlijk, moesten naar Dedemsvaart voor een potje tafeltennis. Een lange rit van gemiddeld 2 uur, voor Jorien wat langer vanuit Leende, en voor Renée wat korter. En ik....ik ben die gemiddelde samen met Elselieke.
De dag begon goed gehumeurd met de dames. Jorien kwam de coach ophalen met Elselieke al in de auto. Op weg naar Veghel om Renée op te halen kwamen de eerste verhalen al los voor de start van de competitie. Jorien gaf namelijk aan dat ze naar de opticien was geweest voor een bril en losse contactlenzen. Het was gelukkig niet zo dat ze geen hand voor ogen zag want anders zouden de wedstrijden verspilde moeite zijn geweest vrees ik. Het ging maar om een klein beetje, echt een héél klein beetje. En om dat te bevestigen werd er al wat langer gekeken naar een knappe jongen die we voorbij reden.
Eenmaal vertrokken in Veghel en op de grote boze snelweg kwamen de dames op gang. En wat een verhalen zeg, dit waren duidelijk niet meer de meisjes van 2 seizoenen geleden. Maar gezellig om te luisteren naar het gekwebbel was het zeker, ergens werd ik er ook wel rustig van. Zoals het geroezemoes van voetbal op de tv, op de bank liggend kun je dan niet anders dan gewoon in slaap vallen en je over te geven aan het onvermijdelijke.
Ik ben bang dat Elselieke dat ook had, alleen dan van het gekwebbel met de meiden over de vakanties, want na een tijdje hoorden we nog maar 2 stemmen en een zacht snurkend geluidje.....
Maar zonder TomTom waren we eigenlijk al verrassend snel in Dedemsvaart en na een snelle blik op het informatiebord had de moeder van Renée ons op stoep van de zaal staan. We waren dus al ruim op tijd aanwezig in de zaal, sterker nog, de tegenstanders waren er eigenlijk nog niet eens. Eentje kwam net iets na ons binnenvallen en leek niet echt goede zin te hebben. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze geen vrolijke Brabanders gewend zijn. (en een geadopteerde Noorderling in Brabant )
Maar goed, uiteindelijk waren ze er allemaal en konden we gaan beginnen. Ik zal u het wedstrijdverloop besparen en een paar highlights te geven.
Namelijk het moment dat Renée met 10-0 voorstond in de 2e game en maar een bal missloeg omdat het anders zielig was om met 11-0 te winnen. Helaas pikte de tegenstander dit op als een extra motivatie en kwam er een inhaalslag in de games. De wedstrijd ging helaas verloren met 3-2. Tja, de volgende keer zeg ik, doorknallen met die ballen!
De dubbel van onze dames Renée en Elselieke was ook een genot om naar te kijken. Ik weet eigenlijk niet hoe vaak dat ze al samen gespeeld hebben, maar dit verliep voor een in mijn ogen eerste keer redelijk soepel. Goede afwisseling met opzetten en afmaken en hoppa, de winst was binnen!
Uiteindelijk was de uitslag niet in ons voordeel. We hebben met 7-3 verloren en dat was eigenlijk gezien het verloop van de wedstrijd niet nodig. Een 5-5 was op zijn minst verdiend aangezien Jorien er heel dichtbij was en de eerder genoemde wedstrijd van Renée. En heel stiekem had Elselieke ook nog goede kans. Dus voor de return hebben de dames al andere plannen in gedachten.
Op de weg terug werd ik weer even herinnerd aan het feit dat kleine meisjes groot worden, en dat ze (gelukkig voor de coach) ook andere dingen willen gaan eten. Om een coach te paaien voor de volgende keer werd er dus goed gehandeld en gingen we shoarma eten. Na afloop nog even door de McDrive voor een Sunday eisje en het charmeoffensief van de meiden was compleet haha.
Voor de mensen die onze meiden live in actie willen zien hebben we een klein spelletje spoorzoeken op touw gezet. We spelen namelijk zaterdag thuis bij Flash op papier, maar eigenlijk spelen we inde zaal van Unicum om 13.00. Dat wil overigens niet zeggen dat de spandoeken thuis mogen blijven!
Wim den Hollander
Coach
