16 maart 2010

Afgelopen zaterdag stond er weer een ontmoeting met de top op de planning. De reis ging nu naar De Treffers in Roelofarendsveen. Deze dames kenden we nog van vorig seizoen en hebben daar toch een goed gevoel aan overgehouden. Met een goede dosis aan zelfvertrouwen gingen we op pad.

De routeplanner gaf aan dat het 1.45u rijden zou zijn, en aangezien we gebruik gingen maken van de weg door de grootste zandbak van Nederland, de A2, hadden we voor de zekerheid maar wat extra filetijd ingecalculeerd. De jacht op punten in de competitie begon al goed, want de reis verliep vlotjes. Zo vlot zelfs dat we in een reservaat langs de snelweg wilden gaan kijken of we iets van koffie en gebak konden vinden. Na een korte ontmoeting met de lokale bevolking, een redelijk agressief ingestelde stam, hebben we onze weg vervolgd. 
 
Eenmaal aangekomen bij de Treffers zijn we na een goede warmingup begonnen aan de wedstrijd.
Zoals altijd gaat onze kopvrouw Anisa van start.
Gezien de felle start leek ze op tijd thuis te willen zijn, want ze stond al snel 1-0 voor. Helaas bleken na 2 games de ziekte verschijnselen van vorige week nog niet helemaal weg te zijn. Naarmate de druk in de wedstrijd werd opgehoogd werd ook de druk in Anisa’s hoofd opgevoerd. Helaas verloor Anisa van haar hoofdpijn in de 5e game, en daarmee ook de wedstrijd. Afgezien van haar witte gezicht, was de wedstrijd toch leuk om te zien met veel spannende momenten.
 
Onze 2e dame van het team, Leslie, stond fris en gemotiveerd klaar om te beginnen. Met de aanmoedigingen van de familie aan de kant ging ze gedreven van start. De eerste en tweede game stond ze erg goed te spelen maar werden helaas nipt verloren.  Na een korte peptalk ging ze beginnen aan de 3e game en niets leek een 5-gamer in de weg te staan.  Maar soms….tja,..soms zit het tegen. Net alsof je buiten loopt, je hebt net je nieuwe kleren aan en gaat naar een leuk feestje. Je staat voor de deur in je beste outfit en je voelt je goed….springt er een hond met modderpootjes tegen je aan…
Ja,..helaas geen hondje deze keer, maar de game ging wel verloren en daarmee ook de wedstrijd.
 
Toen was de beurt aan Jorien. Ze zat al gretig langs de kant te wachten totdat haar tegenstander eindelijk kwam. Ze was er op gebrand om een mooie wedstrijd neer te zetten. De laatste weken heeft ze goed staan spelen maar kwam vaak net wat te kort. Dus nu, een week en een aantal pittige trainingen verder kon ze haar slag gaan slaan. Maar het leek alsof ze net iets te veel gebrand was op de winst want ze kwam erg voorzichtig over.  Het zag er soepeltjes uit, de plannen waren er, maar de afronding was net te lief. Helaas ging deze wedstrijd dan toch verloren.
 
De dames dubbel van de laatste weken staat wat op losse schroeven. De meiden hebben daarom van te voren al overleg gevoerd hoe ze het beste kunnen spelen. De coaching van de coach werd dan ook aan banden gelegd. Het leek er namelijk op dat het coachen, net als deze stukjes, te lang van stof was. Voor de coach even een verrassing, maar goed, zij moeten er naar luisteren. Dus dat veranderde naar…”zet ‘m op meiden!” ja…en nog wat andere zinnen die gemompeld werden omdat ze al weer weg waren.  Maar helaas heeft het niet gewerkt want na 4 games zaten ze al weer langs me op de stoel. Toch maar een ander plan verzinnen de volgende keer…
Tja,..en dan staan we ineens 4-0 achter en leek er weer een donkere wolk richting het team van Flash te drijven. Een klein gebrek aan geloof in jezelf en motivatie leken te gaan overheersen. Maar gelukkig kwam de biologieles van vroeger van pas,….want chocolade geeft vrouwen een gevoel van geluk (endorfine), toch?  Dus maar even snel wat Mars repen gekocht, en we konden weer verder!
 
We maken even een kleine sprong in de wedstrijd naar de partij van Jorien, want die had zichzelf een belofte gedaan. Ze wilde niet naar huis zonder een klinkende overwinning. Dus werden de mouwen weer opgestroopt voor de volgende wedstrijd. De eerste game stond ze al erg sterk te spelen en haar intenties waren duidelijk. Jammer genoeg ging de game nipt verloren maar was er geen enkele reden voor paniek. Na een kort “werk overleg” ging Jorien geconcentreerd aan de slag voor de 2e game. Een game die de tegenstander niet snel zal vergeten aangezien Jorien een overtuigende 11-0 winst boekte! Erg netjes. Helaas kreeg de tegenstander de wind van voren van haar coach en werden de duimschroeven aangedraaid. Dit resulteerde dat Jorien het spel niet meer bepalen in tempo en niks anders kon doen dan proberen aan te haken in het snelle spel. Helaas ging de pot verloren, maar was er toch nog een glimlach voor de zoveelste 11-0 dit seizoen.
 
Leslie was geïnspireerd  door de inzet van Jorien en wilde haar gelijk gaan halen. Na de aanmoedigingen van de familie vanuit de kantine ging ze vastberaden aan de slag. Er werden hele fraaie ballen geslagen, en heb toch geregeld met verbazing zitten kijken hoe ze de slagen uit haar hoedje toverde. Maar ik ben bang dat Leslie ook stond te kijken van zichzelf, want steeds op de afrondende bal sloop er een slordig foutje in. En ja,…je kunt nog zo mooi de tafel vrijspelen, maar de afronding moet ook goed zijn. Jammer genoeg lukte dat niet en was er weer een tegenslag te verwerken.
 
Hoe is het mogelijk? Die vraag heb ik mezelf vaak gesteld tijdens de wedstrijd, hoe kan dit nou? Zie ik het nou niet goed, zeg ik het verkeerd, hebben die meiden het niet gezien….geen idee. Maar dit was weer zo’n dag dat het allemaal net niet was. Goed spelen, goed meekomen in de wedstrijd, maar de puntjes steeds afgeven aan de tegenstander die hem niet altijd eerlijk verdiend heeft.
Ik vrees dat die gedachte te lezen is geweest op mijn voorhoofd, want Anisa had na een korte blik op haar coach tijdens het eerste praatje genoeg aan een paar woorden.
Uiterst geconcentreerd en sterk werd het eerste puntje naar binnengesleept. Met een overtuigende overwinning was onze eer toch nog een beetje gered en konden we weer even lachen.
 
Dus ondanks de aanmoedigingen van de familie aan de kant, de chocolade en trainingsinspanningen hebben we verloren met 9-1. Klinkt als een hele zware nederlaag waarbij we geen kans gehad hebben. Maar helaas is dit niet het geval geweest, een paar punten méér waren wel verdiend geweest.
 
Als afsluiter van de dag zijn we nog even gestopt bij hetzelfde reservaat langs de weg, waar we eerder op de dag al wat te eten gevonden hadden. Een bordje gezond voedsel in plaats van McDonalds is ook wel eens lekker. Een kippenpootje en kip-sate gaat er altijd wel in. En hoe vaak krijg je nou de kans om met 4 dames te gaan uiteten??
 
Volgende week staat ZTTV in Zeist op de agenda, we zullen ze dan daar maar moeten gaan pakken!
 
Onder de bezielende en vervangende leiding van onze Meisterspieler Helmut gaan we op jacht naar de punten die we nodig hebben om van de laatste plaats af te komen.
 
De tussenstand op het moment.
 
De Treffers (R) 1                             33
Wilms Pallets/Westa 1                  31
Avanti 1                                              30
Scyedam 1                                         26
Enjoy & Deploy/Heerl 1                 24
Rapidity 1                                           19
ZTTV 1 4                                              19
Flash 1                                                 18
 
Anisa, 15 gespeeld, 9 gewonnen
Jorien, 15 gespeeld, 4 gewonnen
Leslie, 15 gespeeld, 3 gewonnen.
Dubbel (Anisa & Leslie), 5 gespeeld, 2 gewonnen
 
Gezien onze resultaten van vorig seizoen tegen de Treffers hadden we nog hoop op aansluiting voor de Play-Offs. Zeker als we daarna een goede prestatie neer konden zetten in de laatste 2 wedstrijden tegen ZTTV en Scyedam. Maar na afgelopen weekend lijkt een 4e plaats buiten bereik.
 
We hebben een aantal dagen om deze teleurstelling te verwerken, en dan moeten we weer aan de bak. En gelukkig hebben ze daar nu al zin in, dus meiden, we gaan er een mooie draai aan geven die 2 wedstrijden, eens kijken of we ze kunnen foppen!

Groeten,
Wim (coach)