20 juni 2010

Hallo allemaal. Ik ben Wim den Hollander en heb tijdens de feestavond op 19-6-2010 de eer
gekregen om Lid van Verdienste te mogen worden.

Hierover was ik zo overrompeld dat ik eigenlijk niet meer heb uit kunnen brengen dan een glimlach en wat gestommel tegen de voorzitter tijdens het in ontvangst nemen van het speldje.
Sommigen van de leden hebben mij tijdens de feestavond na een felicitatie gevraagd hoe lang ik nu al coach ben, en hoe ik er in hemelsnaam bij ben gekomen om het te gaan doen, en zeker ook al zo lang.
Nou, eigenlijk wil ik dat ook nog wel een keer aan u vertellen als lezer, omdat ik het namelijk erg belangrijk vind dat de jeugd begeleiding heeft tijdens de wedstrijden die ze spelen. Je hoeft geen speciale tafeltenniskennis te hebben om een coach te worden, als je er maar bent is al een goed begin. Dat kan vanaf de zijlijn zijn met een paar tips om het spel te verbeteren, of met een simpele duim omhoog als je speler een mooie bal geslagen heeft.
In mijn geval geeft het me voldoening om een glimlach te zien van de speler als deze gewonnen heeft, en bij verlies om de emotie te verwerken. Uiteindelijk is het een individuele sport die voor een groot deel tussen de oren achter de tafel wordt uitgevochten, en dan kan ik als speler alleen maar zeggen dat het fijn is als er iemand voor je langs de zijlijn zit, een rustpunt, een vaste waarde.
En dat in combinatie met leuke gemotiveerde jeugdspelers en een vrouw die mij deze ruimte geeft om dit te doen, maakt het voor mij gemakkelijk om het zo lang vol te houden en mijn tijd en energie erin te steken. Zonder het begrip van Ute voor mijn sport was het niet gelukt. Mijn rustpunt en de persoon die haar duimpje omhoog doet als ik weer thuis kom na een competitie dag en zeg dat ik de zondag weer weg ben om een toernooi te coachen.

Dit was eigenlijk een beetje hetgeen wat ik gisteren had willen vertellen, maar verstomde in gebrabbel  en een trotse glimlach….
Daarom, iedereen bedankt voor deze erkenning en bijbehorende eer. Ik kan u met een gerust hart vertellen dat ik het graag gedaan heb, en nog steeds doe!

Voor de mensen die nu lekker onderuit hangen, en denken van..nou ik wil eigenlijk  de rest ook nog wel even lezen, zou ik zeggen…”pak nog wat te drinken en een koekje” want nou komt “de weg naar..”
Voor de mensen die er eigenlijk wel genoeg van hebben en liever even naar het WK kijken, wil ik u bedanken voor de genomen tijd om dit te lezen.


De weg naar…
Het klinkt een beetje als een boek, en qua tekst gaan we die kant wel in denk ik. Maar ik wil het toch even vertellen. Want als jeugdspeler denk je er nog niet zo aan. Dat komt wel als je wat ouder word en bij de senioren gaat spelen. Maar stiekem hebben de mensen tijdens de jaren dat je bij de jeugd hebt gespeeld veel invloed op je gehad. In het feit hoe je de wedstrijd benadert, je instelling, omgaan met verlies, de winst en respect voor je tegenstander. Althans, in mijn geval dan.
Mensen die niet van lange stukken tekst houden….je kunt nu nog stoppen…

Toen ik begon bij Flash in 1988 met tafeltennis kon ik er natuurlijk nog helemaal niks van. Via vele trainingsuren kon ik mezelf opwerken naar een niveau dat acceptabel was om competitie te gaan spelen. De groep van Ed Tromp en later Harry Beekmans hebben mij klaargestoomd voor het zware werk. En over een rustpunt gesproken, dat is Harry nog steeds voor mij na al die jaren! Een vaste waarde. Maar goed. Ik begon met mijn broertje Louis, en nu nog steeds, goede vriend Sander in een team. Mijn ouders waren onze coach, chauffeur, tassen drager en geldschieter voor drankjes en broodjes. Ik was toen 10 jaar meen ik. Later in afwisseling, en samen met de ouders van Sander trokken we de regio door om onze wekelijkse honger naar overwinningen te stillen.
Dit werkte perfect. Totdat de puber leeftijd begon te komen. Dan gaat het een beetje wringen. Je gaat jezelf verzetten tegen alles wat je ouders vertellen, en dan loopt het niet meer zo. Ondanks de goede bedoelingen van de ouders. Het werd tijd voor een andere coach. Deze taak werd overgenomen door Monique Aarts. Zij was toen onze trainster en ook coach. Ze heeft ons heel wat seizoenen mee op sleeptouw genomen. Dit is altijd erg leuk geweest, die dagen weg met z’n allen in die rode Toyota . Toen ze hiermee stopte is Martin Beekmans onze coach geworden en ook deze tijd was erg leerzaam en leuk.
Deze personen, mijn ouders, Monique en Martin hebben mij toen iets geleerd en bijgebracht in de sport, en dat is me altijd bijgebleven. Iemand die je opvangt na een wedstrijd ongeacht het resultaat.

Later toen ik bij de senioren speelde werd ik gevraagd of ik niet een keertje zou willen coachen. Dit  beviel me eigenlijk wel en besloot om het daaropvolgende seizoen een team te gaan coachen. Ik wist absoluut niet waar ik aan begon, en al helemaal niet hoe ik moest coachen. Ik kon alleen mijn ervaring delen die ik tot dan toe had opgedaan. Nu, een flink aantal jaren later heb ik er geen moment spijt van gehad. Het is gewoon erg leuk om te doen. En ja, het kost veel tijd, heel veel tijd. Zeker als je het geluk hebt dat je een landelijk team mag gaan coachen. De wedstrijden in de regio zijn erg leuk, je leert veel mensen kennen en de afstanden zijn kort. Maar de krenten in de pap liggen op het landelijke niveau. Ik ben als speler altijd al erg fanatiek geweest als het ging om resultaat. (en nu nog steeds…) Maar als coach ben ik dat ook geworden.

Toen Marijn stopte met het coachen van het 1e jongens team  ben ik gevraagd om het over te nemen. Denk eraan zei hij me toen, de afstanden zijn groter, de tegenstanders onvriendelijker, maar het spel wordt steeds mooier. En hij had gelijk. Groningen, Appingendam, dat waren nog eens afstanden. En ja, in het westen van ons mooie land werden de mensen niet vriendelijker, maar steeds botter en agressiever. Daar komen wij dan aan, als gezellige Brabanders. En toch zijn dat de leukste wedstrijden vreemd genoeg. Trots op waar we vandaan komen zetten we de boel op stelten door er gewoon een gezellige dag van te maken. Heel erg vaak ben ik samen met de ouders op pad gegaan. Ooit zelfs met 3 auto’s. Dat waren nog eens tijden! Het werd een dagje uit met koffie, gebak en warme hap op de weg naar huis. Later bij de oudere jeugd in de landelijke teams gingen er niet veel ouders meer mee. Alleen Wim van Hoek bleef trouw mee gaan tijdens de landelijke avonturen. Later toen zijn zoons stopten met tafeltennis was ik gewoon weer alleen met de jongens op pad, en een dame. Dit was ook een hele leuke tijd. Vroeg opstaan, auto aftanken en nog even poetsen. Naar Flash, de jeugd ophalen en hoppa, op weg naar Amsterdam,  Arnhem, of Delft. Ik ben op heel wat plaatsen geweest in Nederland, en overal was wel een “pleintje” waar ze shoarma verkochten, friet of pizza. Een mooie afsluiting voor de weg terug naar huis, onder het genot van onze Guus op de radio.

De afgelopen 2 seizoenen ben ik met ons 1e meisjes team op pad geweest. Een hele andere wereld die dames. Maar ook dit heeft zijn charme en die meiden zijn bloedfanatiek zo stiekem! Heel anders dan de jongens vond ik. Vorig seizoen hebben we zelfs in de Kampioensklasse mee kunnen doen, en dat is iets waar je als sporter graag naar toe wil, het hoogst haalbare.
Dit soort dagen zijn gewoon een klein feestje. Even wat leuks doen, en aan andere verenigingen laten zien dat je ook met gezelligheid op een hoog niveau kunt spelen. En als coach heb je daar meer invloed op dan je denkt. Sporten moet leuk zijn en is een uitlaat voor velen. Ik weet van mezelf dat ik geen topcoach ben die na 3 ballen te analyseren van de tegenstander al precies weet wat de zwakke punten zijn. Nee, met de beste wil van de wereld zie ik dat niet.  Ik vind plezier belangrijk, en natuurlijk heb ik wel eens wat nuttigs te zeggen, maar je bouwt een band op met je spelers en dat geeft je een sterk gevoel. En als je dat kunt omzetten in resultaten is mijn doel bereikt als coach.

Een mooi voorbeeld voor mijzelf hiervan is de titel die Anisa onlangs heeft behaald door Nederlands kampioene te worden in de B-klasse. De laatste jaren ga ik voor zover als mogelijk met haar mee als vaste coach. Je leert elkaar steeds beter kennen en steeds kom je een stapje verder op een toernooi. En dit toernooi wat ze nu gewonnen heeft is zeker niet mis, en was voor mij als coach ook bijzonder spannend. En hem dan winnen geeft mij bijzonder goed gevoel en maakt me in zekere zin ook trots op de speler omdat je er samen aan begonnen bent. Want ook als coach wil je kijken wat je samen kunt bereiken, en in dit geval zit er zeker nog meer in.

Complimenten voor de mensen die er tot nu toe bij zijn gebleven, dat was weer een aardig stukje tekst.
Het zal wel duidelijk zijn dat ik het gewoon leuk vind om te doen. De toernooien, de competitie en weekendjes Hasselt, het werkt gewoon verslavend. Zeker Hasselt is een jaarlijks evenement waar je als jeugdlid eigenlijk aan mee zou moeten doen. Je gaat een weekend weg om te slapen in tenten en veel plezier gaat maken in een warme en muffe sporthal. En oja, je gaat spelen tegen spelers uit de hele wereld. Japanners, Polen, Ieren, Duitsers, Belgen en Fransen. Ongetwijfeld vergeet ik er nog veel meer. Dit is gewoon een weekendje weg met je clubgenoten en even op een andere manier bezig zijn met je sport. En als coach op zo’n toernooi maak je je dan druk om het vervoer, het goed invullen van de papieren en of we nog een ijsje gaan eten na de wedstrijd. Ook voor de coach even wat anders…

Enige nadeel van dit alles is dat het gewoon erg veel tijd kost. En zeker tegenwoordig hebben mensen steeds minder tijd. Voor mij is dit ontspanning, maar dat kan alleen als er iemand achter me staat die dat toelaat. En dat is Ute, en ik ben blij dat ze me die ruimte geeft. Ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen aan de vereniging en aan de begeleiding van de jeugd, zij zijn de toekomst van deze club. Daarom voel ik me zeer vereert met de titel “lid van verdienste”.

Bedankt!
            Wim